Η καριέρα ενός προπονητή χαρακτηρίζεται από συγκεκριμένες συνήθειες, επιλογές και τακτικές που τον καθορίζουν. Ανάλογα με την ομάδα, τους παίκτες και άλλους παράγοντες, οι τεχνικοί έχουν στο μυαλό τους συγκεκριμένα σχέδια, τα οποία όμως εξαρτώνται από τις δυνατότητες του ρόστερ.
Ο Ρούι Βιτόρια είναι ένας προπονητής που κατά τη διάρκεια της καριέρας του έχει δείξει προτίμηση σε δύο βασικούς σχηματισμούς: το 4-3-3 και το 4-2-3-1. Ωστόσο, υπήρξαν περιπτώσεις που χρησιμοποίησε και άλλες διατάξεις, όπως το 4-1-4-1, το 4-4-2 ή ακόμη και το 3-4-1-2. Αυτές οι αλλαγές συνέβαιναν είτε λόγω της ανεπάρκειας των παικτών να υποστηρίξουν την αρχική του τακτική, είτε λόγω κακών αποτελεσμάτων, είτε λόγω των χαρακτηριστικών του ρόστερ.
Για παράδειγμα, κατά τη θητεία του στη Βιτόρια Γκιμαράες, όπου έκανε τα πρώτα του βήματα ως προπονητής, επέλεγε κυρίως τους σχηματισμούς 4-3-3 και 4-2-3-1. Στη συνέχεια, όταν ανέλαβε την Μπενφίκα, ξεκίνησε με 4-4-2 λόγω της παρουσίας των Ζόνας και Μήτρογλου, αλλά μετά από κάποιο διάστημα επέστρεψε στο 4-2-3-1, κυρίως λόγω των δυσκολιών στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και της αποχώρησης του Μήτρογλου.
Στη Σαουδική Αραβία με την Αλ Νασρ, ο Βιτόρια συνέχισε να χρησιμοποιεί το 4-2-3-1, ενώ στη Σπαρτάκ Μόσχας ξεκίνησε με 4-4-2, αλλά μετά από επτά παιχνίδια άλλαξε σε 3-4-1-2, ο οποίος έγινε ο βασικός σχηματισμός της θητείας του εκεί.
Γιατί όμως αυτή η αναδρομή στις τακτικές επιλογές του Βιτόρια; Ο λόγος είναι σημαντικός, καθώς ο Πορτογάλος τεχνικός προσπαθεί να βρει λύσεις για να κάνει τον Παναθηναϊκό πιο ανταγωνιστικό στους επερχόμενους αγώνες των playoffs.
Η εικόνα του Παναθηναϊκού στο δεύτερο ημίχρονο κόντρα στη Φιορεντίνα άφησε θετικές εντυπώσεις στον Βιτόρια, δείχνοντας ότι οι παίκτες μπορούν να υποστηρίξουν μια διαφορετική τακτική από αυτή που χρησιμοποιείται συνήθως. Μέχρι στιγμής, ο Βιτόρια έχει χρησιμοποιήσει κυρίως τους σχηματισμούς 4-3-3 και 4-2-3-1, ενώ σε ορισμένες περιπτώσεις έχει δοκιμάσει και το 4-4-2.
Ωστόσο, το ρόστερ του Παναθηναϊκού φαίνεται να μπορεί να υποστηρίξει και τον σχηματισμό 3-4-1-2, όπως έγινε στο δεύτερο ημίχρονο με τη Φιορεντίνα. Αν ο Πάλμερ-Μπράουν επιστρέψει από τον τραυματισμό του, ο Βιτόρια θα έχει τρεις σταθερούς κεντρικούς αμυντικούς (Γέντβαϊ, Ίνγκασον και Πάλμερ-Μπράουν) για να δημιουργήσει μια αξιόπιστη τριάδα στην άμυνα.
Στις θέσεις των wing back, οι Βαγιαννίδης και Μλαντένοβιτς φαίνονται κατάλληλοι, με εναλλακτικούς τους Κώτσιρα και Μαξ. Στο κέντρο, οι επιλογές περιλαμβάνουν τους Σιώπη και Τσέριν για πιο αμυντικούς ρόλους, ενώ οι Ουναχί και Μπακασέτας μπορούν να αναλάβουν πιο δημιουργικές ευθύνες.
Στην επίθεση, υπάρχουν διάφορες επιλογές ανάλογα με τα χαρακτηριστικά των παικτών. Για ένα πιο επιθετικό σχήμα, μπορούν να χρησιμοποιηθούν οι Ιωαννίδης και Σφιντέρσκι, ενώ για περισσότερη πίεση, οι Ιωαννίδης και Πελίστρι ή Σφιντέρσκι και Πελίστρι. Επιπλέον, οι Τετέ και Τζούρισιτς μπορούν να λειτουργήσουν ως εσωτερικοί επιθετικοί, παρόλο που δεν είναι καθαρά wingers.
Όλα αυτά τα στοιχεία φαίνεται να απασχολούν το μυαλό του Βιτόρια, ο οποίος αντιμετωπίζει μια σημαντική πρόκληση. Δεν έχει δουλέψει αρκετά με την ομάδα λόγω των συνεχόμενων αγώνων και των υποχρεώσεων των Εθνικών, κάτι που καθιστά την εφαρμογή μιας νέας τακτικής ριψοκίνδυνη.
Παρόλα αυτά, ο Βιτόρια έχει δείξει στο παρελθόν ότι είναι έξυπνος και ευέλικτος προπονητής, ικανός να βρίσκει λύσεις εκτός των συνηθισμένων πλαισίων. Με τον Παναθηναϊκό να αντιμετωπίζει προβλήματα τόσο στην άμυνα όσο και στην επίθεση, ο Πορτογάλος τεχνικός θα πρέπει να βρει τον ιδανικό συνδυασμό για να οδηγήσει την ομάδα σε επιτυχία στα playoffs.
