Στον κόσμο του ποδοσφαίρου, κάθε προπονητής έχει τις δικές του μεθόδους, τις επιλογές του και τις σκέψεις που τον καθορίζουν. Αυτές εξαρτώνται από την ομάδα, τους παίκτες και μια πληθώρα άλλων παραγόντων. Ωστόσο, οι περισσότεροι τεχνικοί έχουν στο μυαλό τους συγκεκριμένες τακτικές, οι οποίες εφαρμόζονται όταν το ρόστερ της ομάδας μπορεί να τις υποστηρίξει.
Ο Ρούι Βιτόρια είναι ένας τέτοιος προπονητής. Από την αρχή της καριέρας του, έχει δείξει προτίμηση σε δύο βασικούς σχηματισμούς: το 4-3-3 και το 4-2-3-1. Ωστόσο, σε ορισμένες φάσεις της καριέρας του, έχει χρησιμοποιήσει και άλλες διατάξεις, όπως το 4-1-4-1, το 4-4-2 και το 3-4-1-2. Αυτές οι αλλαγές συνέβαιναν είτε επειδή οι παίκτες του δεν μπορούσαν να ανταπεξέλθουν στις αρχικές του τακτικές, είτε λόγω των αποτελεσμάτων, είτε επειδή το ρόστερ τον οδηγούσε σε διαφορετικές επιλογές.
Για παράδειγμα, κατά τη θητεία του στη Βιτόρια Γκιμαράες, την ομάδα που τον έκανε γνωστό στην Πορτογαλία, χρησιμοποιούσε κυρίως τους σχηματισμούς 4-3-3 και 4-2-3-1. Στη Μπενφίκα, όπου εργάστηκε για τρεισήμισι χρόνια, ξεκίνησε με το 4-4-2 λόγω της παρουσίας των Ζόνας και Μήτρογλου, αλλά τελικά επέστρεψε στο 4-2-3-1 μετά από μια σειρά ανεπιθύμητων αποτελεσμάτων και την αποχώρηση του Μήτρογλου.
Στη συνέχεια, στη Σαουδική Αραβία με την Αλ Νασρ, επέστρεψε στο 4-2-3-1, ενώ στη Ρωσία με τη Σπαρτάκ Μόσχας ξεκίνησε με το 4-4-2, αλλά τελικά υιοθέτησε το 3-4-1-2 για το μεγαλύτερο μέρος της θητείας του.
Γιατί όμως αυτή η αναδρομή στις τακτικές του Βιτόρια; Ο λόγος είναι σημαντικός, καθώς ο Πορτογάλος τεχνικός προσπαθεί να βρει λύσεις για να κάνει τον Παναθηναϊκό πιο ανταγωνιστικό στους επερχόμενους αγώνες των playoffs. Αυτό το ζήτημα θα γίνει ακόμα πιο κρίσιμο τις επόμενες ημέρες, όταν οι παίκτες θα επιστρέψουν στις προπονήσεις μετά από μια σύντομη ανάπαυση.
Η εικόνα του Παναθηναϊκού στο δεύτερο ημίχρονο απέναντι στη Φιορεντίνα άφησε θετικές εντυπώσεις στον Βιτόρια, δείχνοντας ότι οι παίκτες μπορούν να υποστηρίξουν μια διαφορετική τακτική από αυτή που χρησιμοποιείται συνήθως. Μέχρι στιγμής, ο Βιτόρια έχει χρησιμοποιήσει κυρίως τα 4-3-3 και 4-2-3-1, αλλά στο δεύτερο ημίχρονο απέναντι στη Φιορεντίνα, η ομάδα αγωνίστηκε με το 3-4-1-2.
Αν ο Πάλμερ-Μπράουν έχει αναρρώσει από τον τραυματισμό του, ο Βιτόρια θα έχει τρεις σταθερούς κεντρικούς αμυντικούς (Γέντβαϊ, Ίνγκασον και Πάλμερ-Μπράουν) για να δημιουργήσει μια αξιόπιστη τριάδα στην άμυνα. Εναλλακτικές για αυτές τις θέσεις είναι οι Σένκεφελντ και Αράο, αν και η απουσία του Μάγκνουσον είναι μεγάλη απώλεια.
Στις θέσεις των wing back, ο Βαγιαννίδης και ο Μλαντένοβιτς έχουν τα απαραίτητα χαρακτηριστικά, με εναλλακτικούς τους Κώτσιρα και Μαξ. Στις θέσεις των κεντρικών χαφ, οι επιλογές περιλαμβάνουν τους πιο αμυντικούς Σιώπη και Τσέριν Μλαντένοβιτς, καθώς και τους πιο δημιουργικούς Ουναχί και Μπακασέτας.
Στις επιθετικές θέσεις, υπάρχουν διάφορες επιλογές ανάλογα με τα χαρακτηριστικά των παικτών. Για ένα πιο επιθετικό σχήμα, ο Βιτόρια μπορεί να επιλέξει τον Ιωαννίδη και τον Σφιντέρσκι, ενώ για περισσότερη πίεση, οι συνδυασμοί Ιωαννίδης – Πελίστρι ή Σφιντέρσκι – Πελίστρι είναι εφικτοί. Για περισσότερη τεχνική και συνεργασία, οι επιλογές περιλαμβάνουν τον Τετέ ή τον Τζούρισιτς μαζί με τον Ιωαννίδη ή τον Σφιντέρσκι.
Όλα αυτά τα σενάρια φαίνεται να περιστρέφονται στο μυαλό του Βιτόρια, με μια σημαντική επιφύλαξη. Ο προπονητής δεν έχει δουλέψει αρκετά με την ομάδα λόγω των συνεχόμενων αγώνων και των υποχρεώσεων των Εθνικών, γεγονός που καθιστά την εφαρμογή μιας νέας τακτικής μια πρόκληση. Ωστόσο, ο Βιτόρια έχει δείξει στο παρελθόν ότι είναι ικανός να βρίσκει λύσεις και να προσαρμόζεται στις ανάγκες της ομάδας του.
