Ας εστιάσουμε πρώτα στα αρνητικά. Για άλλη μια φορά, η Εθνική ομάδα υπό τον Ιβάν Γιοβάνοβιτς έδειξε σημάδια κακής προετοιμασίας, τόσο τακτικά όσο και ψυχολογικά. Το παιχνίδι της Πέμπτης στο Καραϊσκάκη ήταν μια απόδειξη ότι μια ομάδα με μόλις 6 αγώνες υπό τον τρέχοντα προπονητή, όπως η Ελλάδα, αντιμετώπισε δυσκολίες απέναντι σε μια ομάδα με 64 αγώνες υπό τον Στιβ Κλαρκ, όπως η Σκωτία. Ωστόσο, αυτή η δυσκολία δεν ήταν κάτι νέο για την ομάδα του Γιοβάνοβιτς, κάτι που θα πρέπει να προκαλέσει σοβαρή αναστοχασμό στον προπονητή για να βρει λύσεις.
Στο πρώτο ημίχρονο, η Εθνική δυσκολευόταν να κατανοήσει το παιχνίδι της Σκωτίας, να βρει ελεύθερους χώρους ή να δημιουργήσει ευκαιρίες για να αναπτύξει την επίθεση. Μέχρι το 25ο λεπτό, η Ελλάδα είχε κάνει μόλις 3 επιθέσεις, ενώ η Σκωτία είχε φτάσει τις 7. Στο 31ο λεπτό, όταν η Σκωτία πήρε πέναλτι, η Ελλάδα είχε κάνει 6 επιθέσεις, ενώ οι αντίπαλοι είχαν φτάσει τις 13. Σε μισή ώρα, η Ελλάδα είχε μόνο μια τελική προσπάθεια. Στο ημίχρονο, οι επιθέσεις ήταν 11 για την Ελλάδα και 17 για τη Σκωτία, παρά το γεγονός ότι η κατοχή της μπάλας ήταν σχεδόν ισόπαλη (51%-49%). Η Ελλάδα έκλεισε το πρώτο ημίχρονο χωρίς τελική προσπάθεια στην εστία, ενώ η Σκωτία είχε 2.
Τι πήγαινε λάθος; Πολλά. Η Ελλάδα δεν μπορούσε να ηρεμήσει με την μπάλα, να κάνει μεγάλες κατοχές και να δημιουργήσει καταστάσεις υπεροχής για να ολοκληρώσει τις επιθέσεις. Δηλαδή, δεν μπορούσε να παίξει το ποδόσφαιρο τοποθέτησης που προωθεί ο Γιοβάνοβιτς. Έκανε 18 μεγάλες μεταβιβάσεις με μόλις 39% ακρίβεια, κάτι που είναι αντίθετο με το στυλ του προπονητή.
Όταν έχανε την μπάλα, η Ελλάδα δεν είχε καλή αμυντική μετάβαση. Και όταν αποφάσιζε να μείνει ψηλά για να πιέσει τη Σκωτία, δεν το έκανε αποτελεσματικά. Η Σκωτία είχε πάντα υπεραριθμία και έβγαζε την μπάλα με άνεση από το δικό της μισό. Σε αυτό το πρώτο ημίχρονο, η Ελλάδα δυσκολευόταν να βάλει ποιότητα στην επίθεση, ενώ οι επιλογές των παικτών από τον προπονητή δεν δικαιολογήθηκαν.
Ο Σιωπής με τις λάθος πάσες, ο Κωνσταντέλιας με τις λίγες επαφές και ο Μασούρας, που δεν είχε χώρους για να λειτουργήσει, δεν βοήθησαν την επίθεση της Εθνικής. Ούτε οι βιαστικές επιλογές κατά την επιθετική μετάβαση ήταν αποτελεσματικές.
Ωστόσο, το δεύτερο ημίχρονο ήταν μια διαφορετική ιστορία. Η Εθνική “πάτησε” την μπάλα, αυξήσε την ένταση, ανέβασε τον ρυθμό και άρχισε να διαβάζει καλύτερα τις κινήσεις των αντιπάλων. Το άμεσο πρέσινγκ ήταν αποτελεσματικό και η Σκωτία βρέθηκε υπό πίεση. Το δεύτερο ημίχρονο ήταν ένα καλό παράδειγμα του ποδοσφαίρου που θέλει ο Γιοβάνοβιτς. Η Ελλάδα έκανε 26 επιθέσεις, ενώ η Σκωτία μόλις 1. Η Ελλάδα είχε 18 τελικές προσπάθειες, ενώ η Σκωτία μόλις 1.
Ναι, η Εθνική δεν κατάφερε να σκοράρει για το 1-1, κάτι που θα μας έδινε περισσότερη αισιοδοξία για την ρεβάνς. Ωστόσο, η εικόνα του δευτέρου ημιχρόνου έδειξε ότι η Ελλάδα δεν είναι μακριά από τη Σκωτία. Και αυτό είναι σημαντικό, όχι μόνο για την ρεβάνς της Κυριακής, αλλά και για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου.
Για να έχουμε καλύτερες ευκαιρίες απέναντι στη Σκωτία, τόσο την Κυριακή όσο και στα επόμενα παιχνίδια των προκριματικών, ο Γιοβάνοβιτς πρέπει να βρει λύση για το “νεκρό” πρώτο ημίχρονο και να δικαιώσει τις επιλογές των παικτών, τόσο στην αρχή του παιχνιδιού όσο και στις αλλαγές. Για παράδειγμα, στο συγκεκριμένο παιχνίδι, ο Τζόλης αφαιρέθηκε ενώ ήταν στην καλύτερή του φάση.
Ξεκίνησα με τα αρνητικά, αλλά θα τελειώσω με τον ενθουσιασμό. Ο Κωνσταντίνος Καρέτσας έδωσε μια πρώτη εντύπωση που δικαιολογεί τις προσδοκίες όσων περίμεναν να τον δουν με τη φανέλα της Εθνικής. Η επιλογή του Γιοβάνοβιτς να τον βάλει σε ένα τόσο κρίσιμο παιχνίδι δικαιολογήθηκε. Ένας νέος παίκτης άλλαξε τη δυναμική της ομάδας μετά από ένα προβληματικό πρώτο ημίχρονο.
Όλοι σκεφτόμαστε το αυτονόητο. Ο Καρέτσας, μαζί με τον Κωνσταντέλια, τον Τζόλη και άλλους ταλαντούχους παίκτες, μπορούν να δημιουργήσουν μια Εθνική που θα δικαιολογήσει την ετικέτα της “καλύτερης φουρνιάς” που έχει κολλήσει στην ομάδα του Γιοβάνοβιτς.
