Μια μαρτυρία που δεν είναι απλώς μια αφήγηση γεγονότων, αλλά μια ιστορία φόβου, καταπίεσης και σιωπής που κράτησε πολλά χρόνια. Η ηθοποιός Λένα Δροσάκη καταγγέλλει τον Πέτρο Φιλιππίδη, αποκαλύπτοντας με λεπτομέρειες την οδύνη μιας νέας γυναίκας στον χώρο του θεάτρου, η οποία αντιμετώπισε ψυχολογική πίεση, επαγγελματικό εκβιασμό και, όπως περιγράφει, σεξουαλική παρενόχληση. Η καταγγελία της, η οποία περιλαμβάνεται σε μια εκτεταμένη δικογραφία, υποβλήθηκε στο Πειθαρχικό Συμβούλιο του Σωματείου Ελλήνων Ηθοποιών στις αρχές του 2021.
Η ιστορία ξεκινά το 2007. Η Δροσάκη είναι τότε 24 ετών και φοιτήτρια στο προκαταρκτικό έτος της δραματικής σχολής «Νέο Ελληνικό Θέατρο Γιώργου Αρμένη». Ο στόχος της είναι να περάσει τις εξετάσεις του Υπουργείου Πολιτισμού και να συνεχίσει τις σπουδές της. Κατά τη διάρκεια των μαθημάτων, επισκέπτεται τα γυρίσματα της σειράς «Λάκης ο Γλυκούλης», όπου γνωρίζει τον Φιλιππίδη, ο οποίος βρίσκεται τότε στο απόγειο της καριέρας του. Από την πρώτη στιγμή, ο ηθοποιός δείχνει ιδιαίτερο ενδιαφέρον γι’ αυτήν. Η συμπεριφορά του φαίνεται φιλική και υποστηρικτική, αλλά σύντομα αλλάζει.
Σύμφωνα με την καταγγελία, ο Φιλιππίδης αρχίζει να κάνει ανάρμοστες κινήσεις – αρχικά με πιο διακριτικό τρόπο και στη συνέχεια με περισσότερη θράση. Η Δροσάκη περιγράφει τηλεφωνικές συνομιλίες στις οποίες ο ηθοποιός αυτοϊκανοποιούνταν, της μιλούσε με χυδαίο τρόπο και την πίεζε να υποκύψει στις επιθυμίες του. «Πότε θα μου κάτσεις;», την ρωτούσε επανειλημμένα.
Η ίδια προσπαθεί να τον αποφεύγει χωρίς να τον προκαλέσει, φοβούμενη τις συνέπειες μιας ευθείας άρνησης. Ο φόβος της μεγαλώνει όταν ο Φιλιππίδης την απειλεί: αν δεν τον ικανοποιήσει, θα φροντίσει να αποτύχει στις εξετάσεις.
Η καταγγελία φτάνει στο αποκορύφωμά της με την περιγραφή της ημέρας των εξετάσεων. Η Δροσάκη περιμένει έξω από το Θέατρο Τέχνης όταν ο Φιλιππίδης εμφανίζεται ξαφνικά μπροστά της. Την κοιτάζει και της λέει με προκλητικό ύφος:
«Θα μου κάτσεις;»
Εκείνη παγώνει. Η ταραχή της είναι τόσο μεγάλη που δυσκολεύεται να συγκεντρωθεί. Όταν ανεβαίνει στη σκηνή για την ακρόαση, τον βλέπει να μπαίνει στο θέατρο και να συνομιλεί με την εξεταστική επιτροπή. Τη στιγμή που τα μέλη της επιτροπής γυρίζουν προς αυτήν, ο Φιλιππίδης κάνει μια χειρονομία που δεν θα ξεχάσει ποτέ: φέρνει το δάχτυλο στον κρόταφό του, σαν να λέει «είδες που τα είχα πει».
Η Δροσάκη δεν περνά τις εξετάσεις. Δεν μπορεί να ξέρει με βεβαιότητα αν αυτό οφείλεται στην παρέμβασή του ή στην ένταση που ένιωθε. «Ίσως να μην το μάθω ποτέ», λέει.
Η ζωή της συνεχίζεται. Η ηθοποιός εξελίσσεται, κερδίζει το βραβείο «Μελίνα Μερκούρη» και προσπαθεί να ξεχάσει αυτή τη σκοτεινή περίοδο. Όμως, το 2019, η τύχη την φέρνει ξανά μπροστά στον άνθρωπο που, όπως λέει, της άφησε βαθιά πληγή. Η Κάτια Δανδουλάκη, με την οποία συνεργάζεται, της προτείνει να συμμετάσχει στην παράσταση «Έγκλημα στο Οριάν Εξπρές». Όταν μαθαίνει ότι ο σκηνοθέτης είναι ο Φιλιππίδης, αρνείται ευγενικά, αναφέροντας προσωπικούς λόγους. Η Δανδουλάκη επιμένει και την καλεί στο σπίτι της. Εκεί, η Δροσάκη κάνει μια αόριστη αναφορά, χωρίς να αποκαλύψει όλη την αλήθεια. Ρωτά αν ο Φιλιππίδης θα είναι παρών στις παραστάσεις ή μόνο στις πρόβες.
Η διαβεβαίωση είναι ξεκάθαρη: θα συμμετέχει μόνο στις πρόβες. Η Δροσάκη, παρά τις επιφυλάξεις της, αποφασίζει να συμμετάσχει. Τις πρώτες μέρες, ο Φιλιππίδης φαίνεται ευγενικός. Αλλά η ηρεμία δεν διαρκεί.
Σύμφωνα με την καταγγελία, επαναλαμβάνεται το ίδιο μοτίβο. Αρχίζουν τα υπονοούμενα, οι σκηνές ζήλιας, οι ταπεινωτικές κριτικές και οι προσβολές – μπροστά σε όλους ή ιδιωτικά. Η πίεση κορυφώνεται όταν, μια μέρα, ο Φιλιππίδης επιτίθεται λεκτικά εναντίον της και του συναδέλφου της, Λευτέρη Ζαμπετάκη, υπονοώντας ότι έχουν ερωτική σχέση – κάτι που δεν ισχύει.
Η πρόβα διακόπτεται. Το ίδιο βράδυ, η Δροσάκη πηγαίνει στην Κάτια Δανδουλάκη και της αποκαλύπτει τα πάντα. Της λέει ότι δεν αντέχει άλλο, ότι η κατάσταση είναι αφόρητη και ότι δεν μπορεί να συνεχίσει. Όπως αναφέρει, δεν ήταν η μόνη που έφυγε. Ο Άγγελος Μπούρας και ο Ζαμπετάκης αποχώρησαν επίσης. Τότε, η Δανδουλάκη αποφασίζει να αντικαταστήσει τον Φιλιππίδη ως σκηνοθέτη.
Στο τέλος της καταγγελίας της, η Δροσάκη ευχαριστεί δημόσια την Κάτια Δανδουλάκη. «Είναι κάτι για το οποίο θα είμαι για πάντα ευγνώμων», γράφει. «Γιατί η αλήθεια είναι ότι στον χώρο μας – και ίσως σε κανέναν επαγγελματικό χώρο – δεν συνηθίζεται ο ισχυρός να φεύγει και ο αδύναμος να μένει».
