Το καλοκαίρι του 2022 σηματοδότησε μια από τις πιο δημιουργικές περιόδους στη σύγχρονη ιστορία της ΑΕΚ, όσον αφορά στη δημιουργία μιας νέας ομάδας και την εφαρμογή ενός καινοτόμου μοντέλου.
Ξεκινώντας από τον προπονητή, μια θέση που για χρόνια αποτελούσε πρόκληση για την ομάδα στην εποχή του Δημήτρη Μελισσανίδη, καθώς μόνο ο Μανόλο Χιμένεθ κατάφερε να αφήσει το στίγμα του, παρόλο που ήταν ήδη γνωστός στην οικογένεια της ΑΕΚ. Τελικά, ο “Τίγρης” βρήκε τον κατάλληλο προπονητή στον Αργεντινό Ματίας Αλμέιδα, ο οποίος συνέβαλε καθοριστικά στην επιτυχημένη πορεία της ομάδας και στην κατάκτηση του νταμπλ. Η επιτυχία αυτή οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στις σωστές μεταγραφικές επιλογές.
Όλοι οι παίκτες που προστέθηκαν – όπως ο Πινέδα, ο Γιόνσον, ο Ελίασον, ο Γκατσίνοβιτς, ο Μουκουντί και ο Βίντα – προσέφεραν σημαντικές υπηρεσίες. Το σχέδιο δράσης ήταν επιτυχημένο και η ομάδα ανταποκρίθηκε στις απαιτήσεις του προπονητή.
Ωστόσο, η κατάσταση φαίνεται να είναι διαφορετική για το θερινό μεταγραφικό παζάρι του 2024. Αν εξετάσει κανείς τις μεταγραφές μία προς μία, είναι δύσκολο να βρει κάποιον παίκτη που να έχει κάνει σημαντική διαφορά μέχρι σήμερα. Αν υπάρχει κάποιος που ξεπερνά τον μέσο όρο, αυτός είναι ο Αντονί Μαρσιάλ, ο οποίος όμως λαμβάνει τρεις φορές περισσότερα χρήματα σε σχέση με τον πιο σημαντικό παίκτη της ομάδας, τον Ορμπελίν Πινέδα.
Ο Μαρσιάλ, αν και αντιμετώπισε πρόσφατα μυϊκούς τραυματισμούς, έχει ήδη καταφέρει να γίνει ο πρώτος σκόρερ της ομάδας με εννέα γκολ συνολικά (επτά στο πρωτάθλημα και δύο στο Κύπελλο). Μετά από αυτόν, είναι δύσκολο να βρεθεί κάποιος άλλος με παρόμοια συμβολή. Ο Φραντζί Πιερό, με έξι γκολ, έχει μια αξιοπρεπή παρουσία, αλλά ως δεύτερος επιθετικός κάνει αυτά που μπορεί. Ωστόσο, ως βασικός επιθετικός δεν φαίνεται να ανταποκρίνεται στις προσδοκίες, κάτι που η ΑΕΚ χρειάζεται απεγνωσμένα στους playoffs.
Ο Έρικ Λαμέλα έχει δείξει κάποιες στιγμές μεγάλης ποιότητας και είναι ένας από τους λίγους παίκτες που μπορούν να δημιουργήσουν ευκαιρίες. Ωστόσο, απέχει από τα στάνταρ που πολλοί περίμεναν, ιδιαίτερα ο ίδιος ο Αλμέιδα. Το ίδιο ισχύει και για τον Τούκου Περέιρα, ο οποίος δεν έχει καταφέρει να σκοράρει ή να δώσει ασίστ, παίζοντας κυρίως ως “μετρονόμος” στη μεσαία γραμμή.
Ο Αμπουμπαλαρί Κοϊτά, μια από τις ακριβότερες μεταγραφές, έδειξε κάποιες υποσχέσεις στην αρχή, αλλά το παιχνίδι του χαρακτηρίστηκε περισσότερο από φλυαρία παρά από ουσία. Με την άνοδο του Μαρσιάλ, έχασε χρόνο συμμετοχής και αυτοπεποίθηση.
Όσον αφορά στους υπόλοιπους, οι προσδοκίες δεν ήταν υψηλές για τους Μόουζες Οντουμπάτζο και Σωτήρη Τσιλούλη. Το 50% επιτυχίας δεν είναι κακό, ειδικά όταν ο ένας από τους δύο τερματοφύλακες είναι πολύ καλός και κάνει τη διαφορά. Ωστόσο, η εικόνα του Θωμά Στρακόσα έχει προκαλέσει απογοήτευση, καθώς δεν ανταποκρίθηκε στις προσδοκίες και πλέον έχει περιοριστεί σε δεύτερο ρόλο πίσω από τον Αλμπέρτο Μπρινιόλι, ο οποίος αποτελεί μια ασφαλή επιλογή για την ομάδα.
